سلام دوستان عزیز , شما از طریق ارسال مشخصات خود در اینجا میتوانید ثبت نام کنید و از امکانات چاشنی لذت ببرید.

لحظات خوشی را برای شما آرزومندم.
دوست دارید از این مطالب هم دیدن فرمایید ؟!

نویسنده : ادمین چاشنی

بازید : بازدید : 1047

تاریخ : ۱۹ / مرداد / ۱۳۹۵

امتیاز شما به این آموزش چنده؟
1 ستاره2 ستاره3 ستاره4 ستاره5 ستاره
( 2 رای _ میانگین : 4٫00 از 5 )

آشپزی ایرانی

آشپزی ایرانی (Iranian cuisine) زبان زد تمامی جهان است. آشپزی ایرانی در استان های مختلف کشور با شیوه های سنتی و مدرن آمیخته شده است.

با این حال آشپزی ایرانی به شیوه سنتی در کل کشور همچنان پا برجاست.

در این مطلب با برخی غذاهای ایرانی که در  آشپزی ایرانی مطرح هستند؛ شما را آشنا خواهیم کرد.

غذای ایرانی | آموزش آشپزی چاشنی | آشپزی آسان | تاریخچه آشپزی | آَشپزی

آشپزی ایرانی: انواع غذای ایرانی

همه غذاها بر اساس شاخصه ‌هایی همچون نوع مصرف، روش پخت‌ و پز ، گوناگونی مواد اولیه مورد استفاده و یا منطقه ‌ای که آن غذا (پزا) رایج و شناخته شده است ؛ تقسیم ‌بندی غذایی می‌شوند. از مهم‌ترین غذاهای های ایرانی می‌توان به آبگوشت، قورمه سبزی و کباب‌های ایرانی اشاره کرد.

طبقه ‌بندی غذاهای ایرانی :

انواع آش، حلیم، اشکنه، کله جوش

انواع آبگوشت و سوپ، شوربا

انواع کوکو، کوفته و دلمه

انواع غذا سنتی با گوشت، مرغ، میگو و ماهی

انواع خورش و قلیه

انواع فراورده‌های لبنیاتی

انواع شامی، کتلت و فلافل

انواع ته‌دیگ‌ ها

انواع ته‌ چین‌ ها

انواع پلو، چلو و پلو مخلوط

انواع کباب و جوجه کباب

انواع برانی، خوراک لوبیا، عدسی، نرگسی و مسما

انواع شیرینی، دسر، و شربت

انواع ترشی، رب، شور و چاشنی

انواع ادویه‌جات و چاشنی‌های غذایی

انواع غذا با کله، پاچه، دل، قلوه، مغز و سیرابی

در این جا لازم است به تاریخ و فلسفه بوجود آمدن برخی غذاها بپردازیم. همچنین آداب خوردن برخی از غذاهای ایرانی را در زمان های گذشته مطرح كنیم.

 

غذای ایرانی | آشپزی ایرانی | آموزش آشپزی چاشنی | آشپزی آسان | آشپزی

آشپزی ایرانی: پلو – چلو – كته

در مورد تفاوت پلو، چلو و كته سخن زیاد است. ولی با تعریف هر یک به صورت مختصر، می توانیم تفاوت آنها را دریابیم. چیزی كه با برنج پخته شود و موادی مثل سبزی، لوبیا و… به آن اضافه شود، پلو است. ولی اگر همین برنج به صورت سفید ساده طبخ شود؛ و در كنار آن خورش و مخلفات دیگر به صورت جداگانه قرار گیرد؛ می شود چلو. در صورتی كه این برنج آبكشی نشود  ، كته خواهد شد.

 

لوبیا پلو | آشپزی ایرانی | آموزش آشپزی چاشنی | آشپزی آسان | آشپزی

آشپزی ایرانی: چلو كباب، غذای اصیل

به جرات می توان گفت كه چلوكباب در كنار آبگوشت از معروف ترین و قدیمی ترین غذاهای ایرانی محسوب می شوند. چلو كباب در اصل حاصل دو محصول كشاورزی و دامپروری است. به طوری كه برنج آن از طریق كشاورزی و گوشت آن از طریق دامپروری حاصل می شود. تاریخچه چلو کباب در ایران به زمان صفویه باز می گردد .

البته تا آن زمان این غذا اكثرا بدون چلو مورد استفاده مردم به خصوص درباریان قرار می گرفت. اوج شهرت این غذا به زمان قاجاریه و پس از آن باز می گردد.

این غذای سهل الوصول كه تنها با دم كردن برنج و برشته كردن گوشت بر روی آتش آماده می شود، از غذاهایی است كه با هرگونه ذائقه ایرانی سازگاری دارد.  كمتر كسی است كه بگوید: از كباب متنفر است.

 

تاریخچه آشپزی :

می گویند اولین بار چلو کباب توسط علی خان نایب و پسرش غلامحسین خان نایب طبخ شد.

علی خان نایب اولین بار پخت چلو کباب را در حضور ناصرالدین میرزا كه از دوستان صمیمی او بود انجام داد. پس از به سلطنت رسیدن ناصرالدین میرزا، او نیز به دربار راه پیدا كرد. اما پس از مدتی به دلایل مختلف از دربار خارج شد. و به خاطر این كه دوستی و رفاقتش با ناصرالدین شاه پابرجا بماند، در نزدیكی كاخ گلستان یك مغازه چلو كبابی دایر كرد.

چلوکباب | آشپزی ایرانی | آموزش آشپزی چاشنی | آشپزی آسان | آشپزی سریع

آشپزی ایرانی: فلسفه ماهی دودی

در قدیم چون وسایل نقلیه تندرو وجود نداشت برای آن كه بتوان از فاسد شدن ماهی جلوگیری كرد، آن را در محل صید، مدتی در آب نمك غلیظ می خواباندند و آویزان كرده و دود می دادند. البته قبل از طبخ باید آنها را مدتی در آب انداخت و مدام آب آن را عوض و سپس طبخ كرد.

 

ماهی دودی | آشپزی ایرانی | آموزش آشپزی چاشنی | آشپزی آسان | تاریخجه آشپزی

آشپزی ایرانی: آداب خرید كالاهای خوراكی

یكی از آداب خرید كالاهای خوراكی در آن زمان ها، ناخنك زدن به آنها بود. یعنی از زمان انتخاب تا زمانی كه جنس تحویل مشتری می شد، او مدام دهانش از خوراكی های فروشنده پر بود.  و البته آن را حلال و حق خود می دانست. البته مشتری ها برای ناخنك زدن، بهترین قسمت كالا را انتخاب می كردن. همین امر با ناراحتی و عصبانیت فروشنده همراه می شد. و دعواها و بحث هایی بین مشتری و فروشنده در می گرفت. ولی به سرعت با هم آشتی می كردند. اما پس از آشتی كردن دوباره دست مشتری به سمت خوراكی های فروشنده دراز می شد.

آشپزی ایرانی: آداب ناهار برای دكان داران

كسبه و دكان داران در قدیم ناچارا ناهار خود را در مغازه و محل كار خود می خوردند.

معمولا چند نفر با هم غذایی را می گرفتند. معمولا هم دیزی بود. هر كس مقداری از پول آن را پرداخت می كرد. یا به اصطلاح غذا را دانگی حساب می كردند. بجز عده ای كه از روی فقر یا خساست، یا ناهار نمی خورند یا شریک غذای دیگران می شدند.

این خوردن دانگی غذا هم برای خود فلسفه ای داشت. از یك طرف روابط و دوستی های شان محكم تر می شد. از طرف دیگر، سهم كمی برای غذا پرداخت می كردند. عده ای هم معتقد بودند كه با این عمل، اشتها به غذا بیشتر شده و غذا را با میل و رقبت بیشتری میل می كردند.

با این همه گاهی رندی هایی در این نحو غذا خوردن ها می شد و دلگیری هایی را به وجود می آورد. مثلا یكی قاتق را بیشتر و نان را كمتر می گرفت. یا در خوردن آبگوشت ، نان ها را به سمت دوستان و چربی ها را به سمت خود می كشید.

دیزی | آشپزی ایرانی | آموزش آشپزی چاشنی | آشپزی آسان | تاریخجه آشپزی

آشپزی ایرانی: آداب كله پاچه خوری

در آن زمان مشتریانی كه به مغازه های كله پزی مراجعه می كردند، مطابق میل خود هر نوع نانی را كه دوست داشتند و معمولا نان سنگک بود با خود به مغازه كله پزی می بردند.

صاحب مغازه آنها را به نشستن بر روی یكی از تخت ها راهنمایی می كرد. آنها به همراهی شاگرد مغازه به سمت تخت می رفتند و بر روی آن می نشستند. پس از آن یك سینی یا مجمعه كه وسط آن ظرفی از آب كله بود توسط شاگرد مغازه برای او برده می شد. و او با توجه به اشتهای خود، نان در آن خرد می كرد.

اگر مشتری از افراد والامقام بود، خود صاحب مغازه، نان ها را داخل ظرف خرد می كرد و با دست بر روی آن فشار می آورد تا تكه های نان خیس شود. آب اضافی آن را می گرفت و پس از آن به شكل مخروطی در می آورد. نهایت مقداری روغن و مغز بر روی آن گذاشته و آن را به مشتری برمی گرداند.

البته دو، سه لقمه ای كه مشتری از غذا می خورد، شاگرد مغازه ظرف غذا را از جلویش برمی داشت. و دوباره با اضافه كردن روغن و كمی مغز، به او باز می گرداند.

پس از آن، نوبت به خوردن گوشت می رسید. صاحب مغازه بنا به شخصیت مشتری، ظرفی از چشم، بناگوش، پاچه و زبان تهیه می كرد. بر روی آن روغن و دارچین می ریخت. به مشتری می داد.

در این جا هم اگر مشتری دارای شخصیت والایی بود، دست و اگر از افراد معمول بود، پای گوسفند بر روی ظرف قرار می گرفت. البته مبلغی به آب كله تعلق نمی گرفت و مغازه دار فقط پول گوشت را دریافت می كرد.

 

کله پاچه | آشپزی ایرانی| آشپزی آسان | آشپزی سریع | تاریخجه آشپزی

آشپزی ایرانی: آداب پختن نذری

یكی از مراسم و آداب مردم قدیم، پختن و توزیع انواع نذری ها میان اهل محل بود.

این نذرها عبارت بودند از پلوخورش، شله زرد، حلوا، آش شله قلمكار و…

پس از آماده شدن به وسیله ظروف مسی تقسیم می شد.

بعضی مواقع هم می گذاشتند تا افراد تهیدست به در منزل فرد نذری پز، بیایند و سپس نذری را بین آنها تقسیم می كردند.

نذرها به شكل های مختلف بود. بعضی ها غذاهای فوق الذكر را نذر می كردند. ولی عده ای هم بودند كه فقط نان و ماست نذر می كردند.

البته عده ای از مردم هم بودند كه وقتی نذری داشته یك دیگ بزرگ كه بر روی آن سینی قرار داشت، در جلو در منزل قرار می دادند و هر كس بنا به توانایی خود و در صورت تمایل مبلغی بر روی سینی می انداخت تا در نذر، سهیم باشد.

نذری | آشپزی ایرانی | آموزش آشپزی | آشپزی آسان | آشپزی سریع | آش نذری

 

آشپزی ایرانی | آموزش آشپزی چاشنی | آشپزی آسان | تاریخچه آشپزی | آَشپزی

 

آشپزی ایرانی, Iranian cuisine , انواع غذای ایرانی, غذای ایرانی, آبگوشت, چلو کباب,قرمه سبزی, انواع کباب, کباب ایرانی, انواع آش, انواع کوکو, انواع غذای سنتی, انواع خورش,انواع پلو, انواع ترشی, ادویه غذا, چاشنی غذا, ماهی دودی, چلو, نذری, انواع غذا با گوشت, غذا با مرغ

چاشنی, آموزش آشپزی چاشنی